"อะไรนะพ่อ หนูไม่ไปเด็ดขาด หนูไม่อยากไปอเมริกาตอนนี้"
"ยัยหนู แล้วแกจะอยู่ที่นี่คนเดียวหรือไง หา" ผู้เป็นพ่อตวาดแล้วส่งสายตาดุๆมาให้ฉัน ก็แหมเราคุยกันมาตั้งห้าชั่วโมงยังไม่ได้เรื่องนี่เนอะ
ฉัน เรนเดียร์ หรือชื่อจริง อรุณพร ลูกสาวคนเดียวของบ้าน เนติยะ ซึ่งตอนนี้ไม่สพอารมณ์คุณพ่อกับคุณแม่อย่างแรง สาเหตุก็เพราะฉันกำลังจะโดนส่งตัวไปเรียนที่อเมริกานี่แหละ ทั้งที่ยังไม่ได้ทันตั้งตัวมาก่อน อยู่ๆก็จะให้ไปปัจจุบันทันด่วน ฉันก็ปรี๊ดแตกสิจ๊ะ
"ก็หนูอยู่ ม.6แล้ว อีกปีเดียวก็จบค่อยบินตามพ่อกับแม่ไปเรียนต่อที่นู้นไม่ได้หรอ อีกอย่างหนูก็ 18แล้วนะ"
"เหอะ 18 แล้วแกยังขอเงินฉันใช้อยู่เนี่ยนะ" คุณพ่อซึ่งยังโมโหไม่หายบ่นกลับมา
"แล้วใครจะอยู่ดูแลลูกล่ะ เรามีกันแค่สามคนนะ อีกอย่างไปอยู่นั่นสบายจะตาย"
คุณสมพงษ์ผู้จัดการใหญ่ซึ่งได้รับตำเเหน่งใหม่จึงต้องไปควบคุมกิจการสาขาที่ประเทศอมริกาบ่นลูกสาวอุบ นัยว่ายังไงๆก็ต้องเอาตัวลูกสาวไปให้ได้ กับคุณหญิงประใภผู้เป็นภรรยาและเป็นคุณแม่แท้ๆของฉัน
"คุณอย่าไปบังคับลูกเลย เราไปหาลู่ทางก่อนก็ได้นี่ ถ้าอะไรมันลงตัวค่อยให้ยายหนูตามไปก็ไม่เสียหาย"
ฉันยักคิ้วให้คุณพ่อหนึ่งทีเพราะมีคุณแม่หนุนหลัง ทำให้ฉันเริ่มมีความหวังที่จะได้อยู่เมืองไทยต่อ ก็เพราะแม่ตามใจฉันมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก เรียกว่าแม่กับฉันติดหนึบกันมาตั้งแต่ยังเล็ก
"ถ้าคุณจะตามใจยายหนูตลอดน่ะนะ เอางั้นก็ได้ ถ้าลูกอยู่ได้ก็อยู่ไปแล้วอย่ามา อ้อนให้พ่อมารับตามไปอยู่นู้นก็แล้วกัน"
คุณสมพงษ์ทนอาการดื้อรั้นของลูกสาวไม่ไหว อีกทั้งเพราะเขารักหล่อนมากนั่นเอง แต่ที่ผ่านมามักไม่่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่ ก็เนื่องด้วยเขาและภรรยาตกลงกันไว้ตั้งนานแล้วว่าทั้งคู่จะเลี้ยงลูกสาวคนเดียวให้มีคุณภาพ ต้องมีฝ่ายดุกับฝ่ายปลอบ ดังนั้นที่ผ่านมาเขาเลยดูเหมือนคุณพ่อใจร้ายนั่นเอง
พลันขณะเล่นไอแพดพร้อมกับดื่มกาแฟอันเป็นสิ่งโปรดปราน สายตาก็เหลือบไปเห็นประกาศจากเว็ปบอร์ดที่เขาชอบเข้าไปหาข้อมูลบ่อยๆ ใจความว่า
ประกาศ หาคอนโดที่มีคนปล่อยเช่าต่อบริเวณเมือง เอทา
เงื่อนไข
- อยู่ใกล้กับโรงเรียนมัธยมนะโม
- มีห้องครัว สระว่ายน้ำ ฟิตเนส ที่จอดรถสะดวกสบาย
กรุณาติอต่อกลับ .............................. ขอบคุณครับ
คุณสมพงษ์ใช้ความคิดชั่วครู่พลันดีดนิ้วดัง เปาะ พร้อมบอกกับลูกสาวของเขาทันที
"พ่อมีเงื่อนไขอีกอย่างนึง ถ้าลูกอาศัยอยู่กับคนของพ่อได้ พ่อจึงจะปล่อยให้ลูกอยู่เมืองไทยได้ ตกลงไหม"
"ตกลงค่ะป๊า"
เอ๊ะ ฉันตกลงเร็วไปไหม จะเกิิดอะไรขึ้นกับบฉันนี่ ไม่นะ
....................................................................................................................
"ฮัลโหล ผมชื่อสมพงษ์นะ ผมมีคอนโดตรงกับสเปกที่คุณต้องการพอดี แต่ผมจะยกให้คุณอยู่ฟรี ถ้าคุณยอมรับเงื่อนไขจากผม"
"งั้นผมลองฟังเงื่อนไขของคุณดูนะครับ ถ้าผมรับได้ ผมตกลงเลยแล้วกัน"
อะไรกันวะ นี่ผมตกลงมาหาที่อยู่ แต่ไหงเจอคนประหลาดๆได้ เกย์หรือป่าวก็ไม่รู้ อีกอย่างผมก็มีเงินนะเฟ้ย ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกอะไรขนาดนั้น ลองตามน้ำพี่ท่านเอาหน่อยแล้วกัน ไม่มีอะไรทำอยู่พอดี เผื่อมีเรื่องสนุกๆ
"คุณอายุเท่าไหร่"
"22ปีครับ"
"เรียนอะไร"
"ผมเรียนครูครับ ตอนนี้ได้ที่ฝึกสอนอยู่เมืองนี้เลยหาที่อยู่ครับ"
อะไรมันจะยุ่งกับเรื่องส่วนตัวข้าขนาดนั้น มันน่าจับตีนัก
"แล้วนาย ทำกับข้าวเป็นไหม คือเอ่อ ฉันต้องไปทำงานต่างประเทศไง แล้วลูกสาวฉัน...แบบ แบบว่าทำยังไงเจ้าตัวก็ไม่ยอมย้ายตามไป ถ้าฉันฝากลูกสาวให้นายดูแล จะตกลงไหม"
"เอ่อ ผมผู้ชายนะครับ อีกอย่างเรายังไม่รู้จักกันเลย ถ้าคุณ"
"ถ้านายตกลง คอนโดห้องที่ฉันอยู่จะเป็นของนายทันที"
ชิบหายแล้วทีนี้ เจอครอบครัวบ้าๆเข้าให้เเล้วไหมล่ะ มีอย่างที่ไหนมาฝากลูกสาวไว้กับผู้ชาย ที่แม้แต่หน้าตายังไม่เคยได้เจอะเจอกัน
"เดี๋ยวผมติดต่อกลับไปนะครับคุณสมพงษ์"
"นายต้องให้คำตอบเดี๋ยวนี้" ปลายสายต้องการให้ผมยืนยันคำตอบให้ได้ว่าจะตกลงหรือไม่ตกลง
"งั้นผมขอปฎิเศษนะครับ ขอบคุณที่ติดต่อมานะครับ"
ผมยอมรับเลย ตอนเเรกนึกว่าจะเป็นเรื่องสนุกๆ ที่ไหนได้ดันเจอครอบครัวโรคจิตเข้าให้เเล้วไหมล่ะ ดีนะที่ผมไม่ยอมต่อความยาวจนเรื่องต้องบานปลาย ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมค่อยเข้าไปในเมืองหาคอนโดเอาเองก็ได้ ไม่ง้อหรอก อุตส่าห์รอมาตั้งสามวันเเล้วนา
....................................................................................................
เรื่องนี้จะดำเนินเรื่องโดยผู้ชายนะครัช แหม ถึงจะเปิดมาโดยเป็นผู้หญิงก็เหอะนะ
แล้วเรามาดูพระเอกเราจะเถื่อนขนาดไหน แล้วนางเอกเราจะเเสบเข้าทรวงหรือไม่
นางร้ายคนที่หนึ่งจะโผล่มาตอนไหน นางร้ายคนที่สองจะเลวหรือไม่ คนที่สามสี่ห้าจะมีรึป่าวๆ
เอ๊ะๆ หรือว่าไม่มี โดยอาศัยความฮาและบ้าบิ่นของสองคนนี้กันแน่น๊า
น่าดูน่าชมเชียวล่ะคุณเอ้ย ฝากนิยายเรื่องสามของกระผมไว้ในอ้อมอกด้วยนะครัช
TheOne
ปล. ผมกะแต่งเรื่องนี้ให้คุณอ่านคนเดียวเลยน่า
