เมื่อผมไปร่อนเร่อยู่เมืองเอทา

เมื่อได้ร่ำลาพ่อกับแม่ ผมก็จับมอเตอร์ไซด์บิ๊กไบ้ต์มายังเมืองเอทาทันที
หลังจากที่เตร็ดเตร่ ก็หาคอนโดที่ถูกใจไม่ได้ เมืองนี้มันอะไรกันเนี่ย ไม่เห็นจะน่าอยู่เท่าไหร่ ร้อนก็ร้อนปั๊ดโถ่ ไม่น่าเลือกมาเมืองนี้เลยให้ตาย อ่ะ !!! ร้านกาแฟสดเข้าไปนั่งคลายร้อนดีกว่า

"ขอมอคค่าเย็นแก้วนึงครับ / ค่ะ"
"เอ่อ คุณก่อนเลยครับ"     ผมหันไปยิ้มให้เธอด้วยมารยาทผู้ชายก็ให้เธอสั่งก่อนนั้นแหละนะ
"ขอบคุณค่ะ งั้นของฉันขอเพิ่มน้ำตาลสองก้อนไม่ใส่ครีมเทียมนะคะ"    เธอหันมาขอบคุณแล้วยิ้มให้ผมแล้วหันหน้าไปสั่งกับพนักงานต่อทันที

"ได้แล้วค่ะคุณผู้หญิงแล้วคุณผู้ชายล่ะคะ ?"
"งั้นของผมเป็นมอคค่าเย็นไม่หวานมากนะครับ ใส่น้ำตาลก้อนเดียวนะ เพิ่มครีมเทียมให้ผมสองช้อนครับ"

ผมหันไปสั่งรวดเดียว พอหันกลับมาก็เจอสายตาอาฆาตจากสาวคนที่สั่งไปพร้อมกับผม
     ชิบ!!! ผมพึ่งมาคิดได้ไอ้ที่เราดื่มประจำมันตรงกันข้ามกับเธอเลยนี่หว่า

"เอ่อ โทษทีนะ ผมไม่ได้กวนแต่ผมสั่งดื่มอย่างนี้ประจำเอ่อ คุณ"
"เรนเดียร์ค่ะ เรียกเดียร์ก็ได้"    

 เธอน่าจะเข้าใจแหละนะ หลังจากที่ดูสีหน้าเธอที่เริ่มกลับมาเป็นมิตรแล้วเดินออกจากร้านหายไป

"เอ่อ ผม แดนไทยนะเรียกไทย ก็ ว๊าไปซะแล้วไม่ทันบอกเลยแหะ"
"ของคุณผู้ชายได้แล้วค่ะ"
"ขอบคุณครับ เอ่อคุณครับ คุณพอจะทราบว่าเเถวนี้มีคอนโดน่าอยู่มั่งไหม คือผมพึ่งย้ายมาอยู่เมืองนี้น่ะครับ"
"อ๋อค่ะ ของผู้จัดการร้านเราเอง พอดีเขาไปคุมสาขาที่อื่นน่ะค่ะเลยไม่ได้อยู่ นี่นามบัตรค่ะลองติดต่อเขาดูนะคะ"
"ขอบคุณครับ"

หลังจากที่นั่งกลุ้มว่าจะโทรหรือไม่โทรดี ผมจึงคิดว่าจะไปดูสถานที่จริงดีกว่า เผื่อไม่ถูกใจจะได้ไม่ต้องเสียเวลาโทร เมื่อตัดสินใจได้แล้วผมจึงควบเจ้านินจา 650R คันโปรดของผมไปดูสถานที่ๆนามบัตรให้มา

พอไปถึงคอนโดที่หมายทำให้ผมประทับใจมาก คอนโดแฝด 15ชั้น มีสระว่ายน้ำขนาด 25 เมตร ขั้นกลางทั้งเรื่องสถานที่จอดรถก็พอดีความปลอดภัยก็มีระบบสแกนบัตร เซเว่นก็อยู่ถนนฝั่งตรงข้าม ร้านซักรีดก็มี เดินออกไปนิดหน่อยก็มีตลาดสดไว้ให้ซื้อของ ฟิตเนสก็มีอย่างที่ผมต้องการ เอ่อ ถ้าไม่ได้ที่นี่ผมคงปวดใจอย่างมาก แหะๆ

"นายมาด้อมๆมอง ขโมยใช่ไหมนี่"    
"เฮือก!!! ยัยบ้า มาตบไหล่ อ่ะอ้าว เธอที่ร้านกาแฟนี่"
"อ้าวคุณมาทำอะไรที่นี่เอ่อ คุณ"
"แดนไทย ชื่อเล่นไทย ส่วนมาทำไม ก็มาหาที่อยู่น่ะซิ"
"แล้วมาทำงานอยู่นี่หรอ คุณทำงานอะไรล่ะ"
"เรื่อง ฮ่าๆๆ"            ผมตอบกวนๆแล้วยักคิ้วให้หล่อนไปหนึ่งที พร้อมกับเลี้ยวเจ้านินจาหันออกถนนเบื้องหน้า
"แล้วนี่นายจะหนีไปไหน"
"เมืองเอนดะบ้านฉัน ไปไหม"
"จะบ้าหรอ มอเตอร์ไซด์เนี่ยนะ แล้วเมืองเอนดะมันตั้ง 400กิโลเลยไม่ใช่หรอ"
"อ่าหะ ฉันไปล่ะบ้ายบายยัยแม่สาวกินหวาน ถ้าบุญมีหวังว่าคงได้อยู่คอนโดเดียวกันนะ"

ผมหันหลังโบกมือเท่ห์เหมือนที่ซีรีส์เกาหลีเขาทำกันแล้วขี่เจ้านินจาเขียวออกไป

" เอี๊ยดดดดดสสสสส์!!!!!! "

ชิบ!! หมดหล่อเลย เวนเอ้ยเจ้าหมามาตัดหน้าดีนะที่เบรคทัน หน้าไม่ทิ่มพสุทาไปซะก่อน ห๊ะ หมา!!!
 ม่ายยยย ผมกลัวหมา ใครก็ได้เอามันไปที อ๊าคคคค!!! มันเข้ามาเลียโผมมมม ฮืออออ

"เอ้ากลัวหมาหรอ เห้ใส้กรอก มานี่ม่ะ ฉันซื้อปีกไก่ของโปรดแกมาให้ด้วยล่ะ "
"ม่ ม่ะ หมาเธอหรอ รีบเอามันออกไปซี่"
"ป่าว ไม่ใช่หมาชั้นหรอก มันเป็นหมาของเจ้าของคอนโดน่ะ ว่าแต่ให้มันอยู่กับนายนานๆดีรึป่าวน๊าา"
"ไม่ดี ไม่ดีเลย เธอรีบเอามันออกไปดีกว่า"
"พูดเพราะๆ"      นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายยังจะมาต่อรองอีกหร้ออ
"คุณเรนเดียร์ขอรับรีบเอาเจ้าใส้กรอกออกไปจากผมทีเถอะ "
"ก็ได้ๆ คิคิคิ ม่ะ ใส้กรอก กินปีกไก่ไหม จะกินรึป่าวเอ้า"
"ฟึ๊บ"    

ไม่ต้องแปลกใจเลยคุณ เสียงยัยนั่นให้อาหารเจ้าใส่กรอกนั่นแหละ แต่ เอ่อ แม่คุณเล่นขว้างปีกไปไปนู้น แต่บ๊ะเห้ย โดนหัวใครวะนั่นชิบหาย อ้าว เวน!!! ถุงไก่มาอยู่ในมือตูได้ไงฟะ

"ยัยเรน เรน ไปไหนแล้ววะ"    

เป็นเพราะผมหลับตาปี๋กลัวไอ้หมาบ้าอยู่นี่แหละ เห็นเหตุการณ์อีกที ปีกไก่ก็บินไปสอยวิกหัวลุงคนนึงเข้าให้แล้ว จะแอบขำหัวใสปิ๊งก็ใช่ที่ ปีกไก่ก็ไประเลงบนหน้าลุงเขาอย่างสวยงาม ไอ้หมานี่มันก็ตัวใหญ่จริงแหะเอาเท้าหน้าคล่อมไหล่ลุงเขาอย่างเท่ห์พร้อมกับกินปีกไก่อย่างสวยงาม

"เอ่อ ลุงครับผมขอโทษนะครับ คือผมมาดูคอนโดที่ร้านกาแฟสดแนะนำแล้วซื้อปีกไก่มากิน เจ้าหมามันแย่งผมเลย เอ่อ มันเลยโดนคุณลุงน่ะครับ ขอโทษนะครับ"

ผมทำแววตาได้อ้อนวอนสุดๆ พร้อมบีบน้ำตาเยี่ยงนางเอกเหมือนคุณลุงแกจะเข้าใจด้วยแหะ เป็นไงสกิลแหลของผมนี่เต็มสิบนะครับ ไม่อยากจะคุย แหะๆ

"ไม่เป็นไรพ่อหนุ่ม เอ๊ะว่าไงนะ มาหาที่อยู่จากร้านกาแฟ"
"ใช่ครับจากแยกไฟแดงสามแยกน่ะครับ"
"เอ้า นั่นร้านฉันเอง มาอยู่นี่เลยไหมล่ะ ฉันให้อยู่ฟรีเลยเอ้า ยังไงๆฉันก็ไม่ได้อยู่นี่อยู่แล้วนานๆแวะมาที อีกอย่างนายก็ดูแลต้นไม้ตรงระเบียงให้ฉัน จะได้ไม่ต้องให้คนในร้านกาแฟเทียวขึ้นเทียวลง"
"มันจะดีหรอครับ คือผมขอเงินพ่อมาทำเรื่องเเล้วน่ะครับ"
"แหม ไอ้หนูนี่มันเด็กดีจริงๆ เเล้วมาจากเมืองไหนหรอ"
"เมืองเอนดะ เขต8 ย่านโชเฮย์ครับ"
"เอ้า ฉันมีเพื่อนเป็นตำรวจอยู่นั่น ลูกเต้าเหล้าใครล่ะเรา"
"พ่อผมชื่อ รักษ์ไทยครับ เป็นผู้กำกับอยู่เมืองนั้น ส่วนผมชื่อแดนไทยครับ"
"เอ้า แดนไทยหรอ จำลุงไม่ได้หรอ ฮ่าๆๆๆ โลกลมดีแท้มาเลยๆ คืืนนี้นอนนี้เเล้วกัน เย็นมากแล้ว เดี๋ยวลุงโทรให้พ่อแกขนของมานี่เลยดีกว่า ไม่ได้เจอกันนานแล้ว อยากเมาลืมแก่ ฮ่าๆๆ"
"เอ้า นี่ลุงพงศธรนี่นา ผมลืมได้ไง ว่าแต่ตอนนั้นผมยังเด็กอยู่นะ อีกอย่าง ผมเอ่อ ผมลุงหาย ฮ่าๆๆๆ"
"ไอ้นี่ ย้ำคนแก่ซะจริง ฮ่าๆๆ ขึ้นไปพักผ่อนไปเรา มีเสื้อผ้าไหมน่ะ"
"อ่อ เดี๋ยวเย็นๆ ผมออกไปดูตามห้างซื้อมาซักชุดสองชุดก็ได้ครับลุง"
"เอ้าหรอ แล้วแต่นะ งั้นเดี๋ยวลุงไปทำธุระนะ เอ้านี่กุญแจ นี่คีย์การ์ด ตามสบายนะเดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อมาถึงแล้วให้โทรหาลุงนะ เดี๋ยวลุงมาหา ขอตัวไปนอนกับภรรยาที่บ้านล่ะ ฮ่าๆๆ""
"แหม ยังไวไฟอยู่เลยนะลุง ขอบคุณสำหรับที่พัก ขับรถดีๆครับลุง"


ย่ะห่ะห้า ได้ที่อยู่แล้วเว้ยเห้ย ฟรีซะด้วย ว่าแต่เราลืมอะไรที่สำคัญๆไปไหมเนี่ย
ชั่งมันเถอะ ร้อนจังอาบน้ำคลายร้อนแล้วงีบซักหน่อยดีกว่า เย็นๆตื่นมาจะได้ไปหาซื้อเสื้อไว้ใส่นอนกับใส่พรุ่งนี้ซะหน่อย


"อ้าวรู้จักกันซะงั้น ไงก็ขอบคุณนะที่รับหน้าช่วยฉัน"

เรนเดียรร์ที่แอบดูเหตุการณ์รีบวิ่งขึ้นไปยังห้องของหล่อนทันที
.................................................................................................................

พี่หมีกับเบบี๋ตัวเล็ก

"อะไรนะพ่อ หนูไม่ไปเด็ดขาด หนูไม่อยากไปอเมริกาตอนนี้"
"ยัยหนู แล้วแกจะอยู่ที่นี่คนเดียวหรือไง หา"        ผู้เป็นพ่อตวาดแล้วส่งสายตาดุๆมาให้ฉัน ก็แหมเราคุยกันมาตั้งห้าชั่วโมงยังไม่ได้เรื่องนี่เนอะ


ฉัน เรนเดียร์ หรือชื่อจริง อรุณพร  ลูกสาวคนเดียวของบ้าน เนติยะ ซึ่งตอนนี้ไม่สพอารมณ์คุณพ่อกับคุณแม่อย่างแรง สาเหตุก็เพราะฉันกำลังจะโดนส่งตัวไปเรียนที่อเมริกานี่แหละ ทั้งที่ยังไม่ได้ทันตั้งตัวมาก่อน อยู่ๆก็จะให้ไปปัจจุบันทันด่วน ฉันก็ปรี๊ดแตกสิจ๊ะ

"ก็หนูอยู่ ม.6แล้ว อีกปีเดียวก็จบค่อยบินตามพ่อกับแม่ไปเรียนต่อที่นู้นไม่ได้หรอ อีกอย่างหนูก็ 18แล้วนะ"
"เหอะ 18 แล้วแกยังขอเงินฉันใช้อยู่เนี่ยนะ"     คุณพ่อซึ่งยังโมโหไม่หายบ่นกลับมา
"แล้วใครจะอยู่ดูแลลูกล่ะ เรามีกันแค่สามคนนะ อีกอย่างไปอยู่นั่นสบายจะตาย"        

คุณสมพงษ์ผู้จัดการใหญ่ซึ่งได้รับตำเเหน่งใหม่จึงต้องไปควบคุมกิจการสาขาที่ประเทศอมริกาบ่นลูกสาวอุบ นัยว่ายังไงๆก็ต้องเอาตัวลูกสาวไปให้ได้ กับคุณหญิงประใภผู้เป็นภรรยาและเป็นคุณแม่แท้ๆของฉัน

"คุณอย่าไปบังคับลูกเลย เราไปหาลู่ทางก่อนก็ได้นี่ ถ้าอะไรมันลงตัวค่อยให้ยายหนูตามไปก็ไม่เสียหาย"
ฉันยักคิ้วให้คุณพ่อหนึ่งทีเพราะมีคุณแม่หนุนหลัง ทำให้ฉันเริ่มมีความหวังที่จะได้อยู่เมืองไทยต่อ ก็เพราะแม่ตามใจฉันมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก เรียกว่าแม่กับฉันติดหนึบกันมาตั้งแต่ยังเล็ก      


"ถ้าคุณจะตามใจยายหนูตลอดน่ะนะ เอางั้นก็ได้ ถ้าลูกอยู่ได้ก็อยู่ไปแล้วอย่ามา อ้อนให้พ่อมารับตามไปอยู่นู้นก็แล้วกัน"    

คุณสมพงษ์ทนอาการดื้อรั้นของลูกสาวไม่ไหว อีกทั้งเพราะเขารักหล่อนมากนั่นเอง แต่ที่ผ่านมามักไม่่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่ ก็เนื่องด้วยเขาและภรรยาตกลงกันไว้ตั้งนานแล้วว่าทั้งคู่จะเลี้ยงลูกสาวคนเดียวให้มีคุณภาพ ต้องมีฝ่ายดุกับฝ่ายปลอบ ดังนั้นที่ผ่านมาเขาเลยดูเหมือนคุณพ่อใจร้ายนั่นเอง  
          พลันขณะเล่นไอแพดพร้อมกับดื่มกาแฟอันเป็นสิ่งโปรดปราน สายตาก็เหลือบไปเห็นประกาศจากเว็ปบอร์ดที่เขาชอบเข้าไปหาข้อมูลบ่อยๆ    ใจความว่า

             ประกาศ หาคอนโดที่มีคนปล่อยเช่าต่อบริเวณเมือง เอทา
เงื่อนไข
- อยู่ใกล้กับโรงเรียนมัธยมนะโม
- มีห้องครัว สระว่ายน้ำ ฟิตเนส ที่จอดรถสะดวกสบาย

กรุณาติอต่อกลับ .............................. ขอบคุณครับ

คุณสมพงษ์ใช้ความคิดชั่วครู่พลันดีดนิ้วดัง เปาะ พร้อมบอกกับลูกสาวของเขาทันที

"พ่อมีเงื่อนไขอีกอย่างนึง ถ้าลูกอาศัยอยู่กับคนของพ่อได้ พ่อจึงจะปล่อยให้ลูกอยู่เมืองไทยได้ ตกลงไหม"

"ตกลงค่ะป๊า"  

                            เอ๊ะ ฉันตกลงเร็วไปไหม จะเกิิดอะไรขึ้นกับบฉันนี่ ไม่นะ
....................................................................................................................

"ฮัลโหล ผมชื่อสมพงษ์นะ ผมมีคอนโดตรงกับสเปกที่คุณต้องการพอดี แต่ผมจะยกให้คุณอยู่ฟรี ถ้าคุณยอมรับเงื่อนไขจากผม"

"งั้นผมลองฟังเงื่อนไขของคุณดูนะครับ ถ้าผมรับได้ ผมตกลงเลยแล้วกัน"  

อะไรกันวะ นี่ผมตกลงมาหาที่อยู่ แต่ไหงเจอคนประหลาดๆได้ เกย์หรือป่าวก็ไม่รู้ อีกอย่างผมก็มีเงินนะเฟ้ย ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกอะไรขนาดนั้น ลองตามน้ำพี่ท่านเอาหน่อยแล้วกัน ไม่มีอะไรทำอยู่พอดี เผื่อมีเรื่องสนุกๆ

"คุณอายุเท่าไหร่"
"22ปีครับ"
"เรียนอะไร"
"ผมเรียนครูครับ ตอนนี้ได้ที่ฝึกสอนอยู่เมืองนี้เลยหาที่อยู่ครับ"    

อะไรมันจะยุ่งกับเรื่องส่วนตัวข้าขนาดนั้น มันน่าจับตีนัก

"แล้วนาย ทำกับข้าวเป็นไหม คือเอ่อ ฉันต้องไปทำงานต่างประเทศไง แล้วลูกสาวฉัน...แบบ แบบว่าทำยังไงเจ้าตัวก็ไม่ยอมย้ายตามไป ถ้าฉันฝากลูกสาวให้นายดูแล จะตกลงไหม"
"เอ่อ ผมผู้ชายนะครับ อีกอย่างเรายังไม่รู้จักกันเลย ถ้าคุณ"
"ถ้านายตกลง คอนโดห้องที่ฉันอยู่จะเป็นของนายทันที"

ชิบหายแล้วทีนี้ เจอครอบครัวบ้าๆเข้าให้เเล้วไหมล่ะ มีอย่างที่ไหนมาฝากลูกสาวไว้กับผู้ชาย ที่แม้แต่หน้าตายังไม่เคยได้เจอะเจอกัน

"เดี๋ยวผมติดต่อกลับไปนะครับคุณสมพงษ์"
"นายต้องให้คำตอบเดี๋ยวนี้"          ปลายสายต้องการให้ผมยืนยันคำตอบให้ได้ว่าจะตกลงหรือไม่ตกลง
"งั้นผมขอปฎิเศษนะครับ ขอบคุณที่ติดต่อมานะครับ"

ผมยอมรับเลย ตอนเเรกนึกว่าจะเป็นเรื่องสนุกๆ ที่ไหนได้ดันเจอครอบครัวโรคจิตเข้าให้เเล้วไหมล่ะ ดีนะที่ผมไม่ยอมต่อความยาวจนเรื่องต้องบานปลาย ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมค่อยเข้าไปในเมืองหาคอนโดเอาเองก็ได้ ไม่ง้อหรอก อุตส่าห์รอมาตั้งสามวันเเล้วนา




....................................................................................................

เรื่องนี้จะดำเนินเรื่องโดยผู้ชายนะครัช แหม ถึงจะเปิดมาโดยเป็นผู้หญิงก็เหอะนะ
แล้วเรามาดูพระเอกเราจะเถื่อนขนาดไหน แล้วนางเอกเราจะเเสบเข้าทรวงหรือไม่
นางร้ายคนที่หนึ่งจะโผล่มาตอนไหน นางร้ายคนที่สองจะเลวหรือไม่ คนที่สามสี่ห้าจะมีรึป่าวๆ
เอ๊ะๆ หรือว่าไม่มี โดยอาศัยความฮาและบ้าบิ่นของสองคนนี้กันแน่น๊า

น่าดูน่าชมเชียวล่ะคุณเอ้ย ฝากนิยายเรื่องสามของกระผมไว้ในอ้อมอกด้วยนะครัช








                                                                      TheOne

ปล. ผมกะแต่งเรื่องนี้ให้คุณอ่านคนเดียวเลยน่า